Fyrirtækið

Sveinbjörn Sigurðsson byggingameistari hóf verktakarekstur í eigin nafni árið 1942. Í fyrstu sérhæfði Sveinbjörn sig að mestu í smíði hefðbundinna íbúðarhúsa. Þetta var í Reykjavík eftirstríðsáranna og var oft erfitt um aðföng og aðstæður frumstæðar miðað við það sem þekkist í byggingariðnaðinum dag.

Árið 1966 urðu ákveðin tímamót í rekstrinum þegar Sveinbjörn hóf byggingu Dvalarheimilis aldraðra við Hrafnistu. Það var stórt og mikið verk og þurfti að leysa mörg byggingatæknileg vandamál. Í kjölfarið urðu verkin stærri og umfangsmeiri og í kringum 1970 hófst farsælt samstarf Sveinbjörns við Reykjavíkurborg. Á verkefnalista fyrirtækisins næstu 3 áratugina eru meðal annars: Á þriðja tug leikskóla í Reykjavík, sundlaug Fjölbrautarskólans í Breiðholti, Fjölskyldugarðurinn í Laugardalnum svo ekki sé minnst á Borgarleikhúsið.

Árið 1990 var fyrirtækinu breytt í einkahlutafélag, Sveinbjörn Sigurðsson ehf, og tóku þrír synir Sveinbjörns við rekstrinum en Sveinbjörn dró sig í hlé sökum aldurs. Fyrirtækið hefur verið í eigu sömu fjölskyldu í 65 ár og er það elsta byggingafyrirtæki á landinu með farsælan feril að baki.

Á 65 ára afmæli fyrirtækisins liggur fyrir langur listi bygginga sem fyrirtækið hefur reist, bæði fyrir “ríki og borg” og í eigin reikning. Þetta eru stór umferðarmannvirki, verslunarhús, íbúðarhús, skólar, leikskólar og íþróttahús svo eitthvað sé nefnt Sveinbjörn Sigurðsson ehf. byggir á traustum grunni og er vel þekkt í byggingariðnaðinum fyrir fagmennsku og árangur og er grunntónninn í markmiðum okkar að halda áfram að vera í fremstu röð byggingafyrirtækja á Íslandi.

Sögubrot
 

Sveinbjörn Sigurðsson fór á námssamning í iðninni árið 1936, eins og sjá má hér:
Sveinbjörn eldri hafði sína siði eins og margir af hans kynslóð. Einn var sá að hann lagði alltaf niður vinnu á messutíma á sunnudögum. Skipti þá engu hversu mikið lá á að ljúka verki. Hann og hans menn höfðu kannski unnið á sunnudagsmorgni og unnu aftur eftir messutíma, væri því að skipta, en ekki meðan á messu stóð. Menn lærðu fljótt að virða þessa reglu hans, enda sjálf kristnin í spilinu. Það sem hins vegar gerði þennan sið hans athyglisverðan var sú staðreynd að hann fór nánast aldrei til kirkju sjálfur! Sveinbjörn byggði fjölmarga leikskóla fyrir Reykjavíkurborg. Eitt sinn var málum svo komið að hann var byrjaður á einum slíkum þegar í ljós kom að fjárveiting var ekki til fyrir honum hjá borginni og þar af leiðandi yrði ekkert greitt fyrir vinnuna. Þetta breytti engu. Haldið var áfram að byggja leikskólann og honum lokið, án þess að senda svo mikið sem einn reikning fyrir vinnuna. Síðan leið nokkur tími. Þegar svo peningarnir voru til staðar heyrði Sveinbjörn aftur frá verkkaupanum. Þá stóð leikskólinn tilbúinn og hafði hann einfaldlega reist hann fyrir eiginreikning. Fyrirtæki sem Sveinbjörn var í miklum viðskiptum við átti um tíma í miklum fjárhagsvandræðum. Ein afleiðingin var sú að lokað var fyrir símann hjá fyrirtækinu. Þetta hentaði Sveinbirni illa því hann þurfti að ná í menn hjá þessu fyrirtæki, vegna allt annars máls. Hann sá aðeins einn möguleika í stöðunni. Hann fór því niður á skrifstofu Pósts og síma og greiddi reikninginn fyrir fyrirtækið og þannig var aftur opnað fyrir símann. Hann gat svo farið heim, hringt í þá og lesið þeim pistilinn að vild.